Oysa ben çoktan vazgeçmistim. Asktan degil elbette, yalnizca yitik bir ülkeye benzeyen senden. O kasabalar kadar uzaktin simdi bana. Uzak kasabalar kanamiyordu, yalnizca sislerin ardina gizlenmis tek tük isiklar saçiyorlardi zaman zaman. Neden sonra bütün isiklar sönüyordu: Ask bitti!...

Sonra bu kez ben yaziyordum, hiç tanimadigim insanlara. Mektuplar yaziyordum sayfalarca, uzak kasabalara postaliyordum onlari birer birer. Uzak kasabalara bölünmüs bir yürek yalnizligi yasiyordum.

Ve bir gün bir yerde kisa saçli, hüzün saçan güzellige sahip bir kizla tanisiyordum. Hayata ve aska dair konusuyorduk. Yedi yildir bir iste çalistigindan, ama artik isini sevmediginden söz ediyordu. Sürekli yeni sorular soruyordu. Kendisine ve hayata yönelik soru soran kaç kisi kalmisti ki. Çocukluk askini anlatiyordu sakin ama bir o kadar da hüzün içeren sesiyle.

Hayal kirikliklarimizdan, mutsuzluklarimizdan, küçük sevinçlerimizden askin imkânsizligindan ve arayislarimizdan konusuyorduk. İkimiz de birbirimiz için yeniydik ve birbirimizi kesfetmek istiyorduk. Büyülü olan yalnizca yeni olandi. Ve yeni eskidikçe büyüsünü yitiriyordu İste arayis, yeninin bilinmezligine götürüyordu bizleri heyecan ve umutla el ele.

Düsündüklerini ve söylediklerini gerçeklestirememenin o tasinmaz ve kahredici yükünden söz ediyorduk. Yitirdiklerini tekrar elde etmeyi istemiyordu insan, asil korku elde edebileceklerini tekrar yitirecegini bilmekti; bu nedenle çogu insan elde edebilecegi seylerden hizla uzaklasiyordu. Bir Yahudi atasözü söyle diyor: Çok yürekten dileme, yoksa dilegin oluverir. Bu sözü çok seviyordum. Olan seyin, aslinda arzu edilen sey olmadigini, olmanin imkânsizligini çok iyi anlatiyordu. Elde edememenin büyüsü ve sevinci, elde etmenin hayal kirikligi ve derin mutsuzluguyla kiyaslanamiyordu. Arayis iste tam bu noktada basliyordu. Arayislarimiz, hayal kirikliklarimiz, asklarimiz, mutsuzluklarimiz, özlemlerimiz ve sevinçlerimiz çarpisiyor ve dagiliyordu.

Ve sonra o kiz bir sarki mirildanir gibi sessizce gidiyordu. Çünkü konusmamiz gereken her seyi konusmustuk ve bir daha rastlamiyordum ona. Giderken sessizce, "Sonra görüsürüz." diyorduk birbirimize; sonra diye bir seyin olmadigini bilerek.

Hayatimdan sessiz bir kederle çikip giden o kiz, yaralarima dokunmus ve kanatmisti. Yaralarimin kabuk baglamasina izin vermiyordum, birisinin onlara dokunmasini ve kanatmasini istiyordum hep. Yaralarim kanadikça, o iflah olmaz kesfetme istegim de artiyordu. Yaralarim kaniyordu ve ben bir anne sefkatiyle izliyordum yaralarimi.

Parça tesirli bombalar patliyordu yüregimde birbiri ardina. Köse baslarinda, çöp tenekelerinin yakinlarinda parçalaniyordum. Kendime, içime parçalaniyor, sonra parçalarimi toplayip yeniden birlestiriyor ve tekrar kendi ayaklarim üzerinde yeni serüvenlere atiliyordum korkusuzca.

Ama nasil sonuçlanirsa sonuçlansin bir ask, yalnizca hayal kirikliklari ve acilardan ibaret degildi. Ask bittiginde aci sona ermiyor, nese de son bulmuyordu. Aski yasamak yerine oyun oynamayi, aci çekmeyi ya da anlamsizligi üretmeyi tercih ediyordu çogu insan. Bu insanlar için yeni bir aski yasamaktan kaçis, potansiyel acilardan kaçis anlamina geliyordu. Oysa yasanmamisligin verecegi acinin bütün acilardan daha derin ve yipratici oldugunu anlamak gerekiyordu.

Ask, aci, mutsuzluk ile tarifsiz mutluluklarin sürekli birbiriyle çarpistigi, tüm duygulari kucaklayan dinamik bir süreçti. Ask, insanin bir parçasiydi, yasamin da. Öyleyse insanin içinde barindirdigi tüm duygular –insanin en duyarli oldugu döneminde- yasadigi askin içinde de yogunlasmis olarak vardi. Simdi anliyordum ki ask yasamin büyük bir parçasi degildi.

Ask bitiyor dedigimde kiziyordu insanlar. Elbette kastettigim tek bir askin bitisiydi, çünkü askin kendisi bitmiyordu. Hep iki perdelik bir oyun farkli kisilerle sahneye koyuluyordu.

Sana gelince, aynaya baktigimda yüzünü görmüyordum artik. Yüzün parça parça dagiliyordu imgemde, hatirlamiyordum. Tipki bir çocugun lego oyuncaklarla bir bütünü olusturmasi gibi, yüzünü olusturmaya çalisiyor ama bir türlü basaramiyordum. Ve hatirlananlarin degil, bazen hatirlanmayanlarin mutluluk verdigini ayirt ediyordum saskinlikla. Yüzün artik suya yansiyan ve dalgalarla kirilip yok olan belli belirsiz yitik bir imgeydi benim için.

Sonra seni unutuyordum. Kendimi hatirliyordum yeniden. Unutmanin hatirlamanin bir biçimi oldugunu anliyordum.

Sen ise, bir bumerang gibi geri geliyor ve her seferinde yalnizligimin çelikten zirhini delmeyi basariyordun. Uzaklara terk edilen artik istenmeyen ama hep geri dönen bir kediye benziyordun. Ama her dönüs, biraz daha uzaklastiriyordu beni senden. Bende aradiginin ne oldugunu bilmiyordum. Kendi derin mutsuzluguna mi ortak etmek istiyordun beni? Daha dogrusu kendinde aradigin neydi? Bu sorularin yanitlarini bilmiyordum ve hiçbir zaman da bilemeyecektim, tipki senin gibi. Nasil birisi saatlerce oturup emek vererek pirincin tasini ayikliyorsa, insan da kendi içsel dünyasina dönüp kendi duygularinin ayirtina varmali ve kendisini kendisinden ayiklamali diye düsünüyordum.

Kendi zirvelerine ulasamiyordun. Sanki bütün merdivenlerin parçalanmis ve kendi uçurumunun en dibinde çaresizlik içinde bekleyen birisiydin. Neyi bekledigini bilmiyordun: Ölüm, ask ya da mutluluk... Bence yasamin farkinda degildin ve yasamin kendisini bekliyordun sanirim. Sana dair hiçbir seyden emin degildim artik.

Sonra karmasik duygular içerisine düsüyordum. İnsan istedigi bir seyi yaptiginda da mutsuz olabiliyordu. Bir yanim zafer yasiyordu, bir yanim yenik. Bir yanimda küçük mutluluklar birikiyor, bir yanim islak bir keder içindeydi. Ve anliyordum ki hayatimiz, zafer yasadigimiz ya da kendimiz yenik hissettigimiz anlarin toplamindan baska bir sey degildi. İlginç olan bu duygular her zaman birlikte yasaniyordu. Zafer yasarken aslinda bir yanimizla da yeniktik. Ya da yenikken, bir yanimiz zafer yasiyordu.

Ve anliyordum ki, bedenimizin her yaninda mutluluk, mutsuzluk, nese, keder ayni anda ve ayni oranda bulunuyordu. Baskin olan duygu, o an yüzeye çikmasina izin verilen oluyordu. Yani kederlenmek istedigimizde bir sekilde bunu basariyorduk ya da neselenmek istedigimizde bir bahane bulmamiz hiç de zor olmuyordu. Tabii ki bu süreç her zaman böyle islemiyordu. Bazen herhangi bir etkenle bir duygunun derinliklerine savruluyorduk.

Sonra Kasim geliyordu ve ben seni yine aramiyordum. Yapraklar dökülüyor, agaçlar büyülü yalnizliklarina çekiliyorlardi. Uzaklarin eksi kokusunu tasiyan hirçin rüzgârlar, ince dallarindan artik iyiden iyiye kurumus son yapraklari da kopariyorlardi. Son yapraklar da rüzgârlarla uzaklara gidiyorlardi. Kasim geliyor ve insanlar da agaçlar gibi kendi içsel dünyalarina kapaniyorlardi. Sokaklar bosaliyor, köpekler görünmez oluyordu.

Derken Kasim da getirdigi hirçin rüzgârlara tutunarak hizla gelip geçiyordu. Ve ben seni hâlâ özlemiyordum. Ne ariyor, ne soruyor, ne de rastliyordum sana. Seni soracagim insan, arayacagim adres yoktu. Ama yine de seni üzerine basarak geçtigim yaprak hisirtilariyla hatirliyordum. Bos sokaklarda izini sürüyor, kentin isiklarindan senin isigini ayirt etmeye çalisiyordum.

Sonra bir çocuk gibi özgür ve kuralsiz yasamaya özlem duyuyordum. Tepelerden gökyüzüne salinmis uçurtmalara takilmis kuslari izliyordum. Gökyüzüne birakilmis ve rüzgârin önüne katarak bir bilinmeze sürükledigi uçurtmalari seyrediyordum.